این شب ها در ایران مذهب پر رنگ پر رنگ. یک سوال. اینهمه انسان در این شب ها در مراسم ها شرکت می کنن و چقدر ما مردم از مردم آزاری دیگران ناراحتیم. این مردم که دیگران رو آزار میدن کجان و اون مردم که در مراسم ها شرکت می کنن کجا. یا دین این نیست که ما می بینیم و یا دین این نیست که ما عمل می کنیم. شاید نه این است که می بینیم و نه حتی به همون هم عمل می کنیم

آقاتلخه

در جواب دوستی که بعد مدت ها یه پیام داده که حاوی لینکی خراب هست. هیچ جوابی ندارم بدم. هیچی. جواب شما حتی سکوت هم نیست. اگر قدر من در دوستی انقدر باشه، که پاسخ سکوت کفایت می کنه. اگر قدر من بیش از اینهاست که باشه تا روزی به این نتیجه برسی دوست عزیز و قدر بدونی که البته شاید دیر باشه.

آقاتلخه

بین صفحه های مجازی

در این نمایشگر

گاهی صفحه ای مشکی می شود

که تصویر من در آن می افتد

و از خود می پرسم کیستم

آقاتلخه

یادم نره بگم این تصویر مربوط میشه به کار یه هنرمند که با رنگ ها بازی کرده و عکس گرفته. قبلا فکر کنم گذاشته بودم اینو. یادم نیست کی بود

صبح که پاشدم نگاهی به تلگرام انداختم دیدم یه کانال خبری نوشته، تیراندازی در مجلس و خبرهای بعدی به زودی. خیلی عجیب بود اما تو اون حالت خواب آلود جدی نگرفتم. بلند شدم کارامو انجام دادم برم بیرون. دیگه این بین چک نکردم اخبار رو. تا اینکه تو مترو چک کردم دیدم تو مرقد امام هم عملیات بوده. جدی شد برام. ت

نکته مهم تر می دونید چیه. اینکه بعضی ها می دونن تهرانی و بعد این اتفاقات تروریستی احوالتو نمی پرسن.

این فقط یه معنا داره. ارزشی باقی نمونده. شاید من یکی از قربانی های این اتفاقات بودم.

آقاتلخه

داشتم برای کسی می نوشتم. نوشتم و پاک کردم. هزار بار این حرف ها رو زده بودم. اگر براش مهم بود می فهمید. هیچی نفرستادم. ولی برام عادی نمیشه. من آدمی نیستم که بعضی چیزا برام عادی شه

آقاتلخه

ده بار نوشتم و پاک کردم. دست به موهام می کشم. انگشتام هی به هم روبرو میشن و متوقف میشن. نگاهم خیره میشه. تنم اینجاس فکرم دور. حتی خودم نمیدونم کجاس. جوریه که باید بگذره. اینجوری میشه حالت فقط باید آروم بگذرونیش. خوبش اینه که اینجوری نشی. یا دیر به دیر بشی. ولی اگر بشی و اروم ردش کنی هم بد نیس. سخته. این حال خیلی لعنتیه

آقاتلخه

هزار بار شنیدیم که دور آدم های بی اهمیت رو خط بکشیم. یک بار بهش عمل کنیم. البته با مقدمات. وقت دادن، صحبت کردن و دیگه بعدش تصمیم. کسی که دوست، همراه، عشق و یا هر چیز دیگه باشه، برای نگه داشتن این رابطه هر کاری می کنه وگرنه بهتره نباشه

آقاتلخه

این خبر به خلیفه رسید گفت: فتنه خواهد ساخت او را بکشید یا چوب زنید تا از این سخن برگردد سیصد چوب بزدند بهر چوبی که میزدند آوازی فصیح میآمد که لاتخف یا ابن منصور شیخ عبدالجلیل صفار گوید که اعتقاد من در آن چوب زننده بیش از اعتقادمن در حق حسین منصور بود از آنکه تا آن مرد چه قوت داشته است در شریعت ک

دیشب دوستم اومد یه سری بهم زد. کلی با هم گپ زدیم. خیلی مشکل تو زندگیش هست. بی نظیره اما برام. وجودش و ارامشش. اینهمه مشکل و مقاومت؟ بهش هم گفتم. تو بی نظیری. بهش گفتم باید بجنگیم همه از این مشکلات خارج شیم. باید بتونم بهش کمکی کنم. باید بتونم نقشم رو ایفا کنم. گرچه خودم حال و روز خوبی ندارم اما نه به بدی اون. نمیدونم چجوری میشه بهش کمک کرد اما باید راهش رو پیدا کنم

آقاتلخه

Hat alles seine Zeit Das Nahe wird weit Das Warme wird kalt Der Junge wird alt Das Kalte wird warm Der Reiche wird arm Das Narre gescheit Alles zu seiner Zeit (J.W. v Goethe)

به نظر میاد زندگی درسش رو داره به من میده و من خودسرانه نمی فهمم. شاید هم از دست دادن زمان طلایی که گذشت تاوان سختیه که باید برای به دست آوردن دانایی بپردازم. شاید زندگی یاد گرفتن، بی نیازی باشه. بی نیازی از هر کسی و هر چیزی. یعنی رهایی در اوج نیاز. شاید روزی فهمیدم. حتی دیر

آقاتلخه

سال هاست تنهایی رو انتخاب کردم. اما انگار این چند وقته تازه تنها شدم. چرا بعضی چیزا عادی نمیشه

آقاتلخه

صبر کن

در این گرمای سرد

شاید افسانه شدی

آقاتلخه

حکایتی هست که میگه شخصی سوار بر اسب از جایی می گذشت، ناتوانی، را دید که قدرت حرکت نداشت. کمک خواست که با مرکب او تا جایی برسد. شخص پیاده شد و او را سوار کرد تا خود پیاده و ناتوان، سواره با هم بروند. ناگهان شخص با اسب گریخت. مشخص شد که دزد است و این داستان برای به چنگ آوردن اسب بوده. شخص، دزد رو

این روزها غوغای انتخابات و سخن پراکنی رقبای مختلف همه جامعه رو فرا گرفته. قصد هیچ بحثی ندارم. به هر کسی خواستید رای بدید. یا اگر نخواستید ندید. اما تز خودتون رو بهترین ندونید. بذارید بقیه هم کار خودشون رو بکنن. من برای کارم دلیل محکم دارم. رای میدم و حتما در حمایت از دولت تدبیر و امید.

آقاتلخه

خیلی خسته بودیم، گفتیم دربست بگیریم، یه پراید خسته دیدیم رانندش هم قیافه داغون. نرفتیم طرفش. به یکی دیگه گفتیم دیدیم گرون میگیره. خودش اومد جلو با ماشین. گفت بیاین. با بی میلی رفتیم جلو خلاصه سوار شدیم. هیچی نگفتم چند دقیقه ای. تا درباره تابلوی اژانس بالای ماشینش پرسیدم، یه هو شروع کرد به صحبت. خلا

برای کسی که قدرتون رو نمی دونه هیچ وقتی نذارید.

آقاتلخه